Hayata dair paylaşımlar

Ve akrep ve yelkovan ve sarkaç...

11/10/2008

Ve akrep ve yelkovan ve sarkaç... Ruhumuzda tortularını biriktirdiğimiz zaman... Başımızı çevirmeden dönüp bakabilince an. Kareleri ayıran, hayata hatıra tadı bırakan ‘o an’. Gömdüğümüz yerlerde şikayetsiz kanayan, dalıp dalıp gidişlerimize sinsice hoyratça kokusunu bırakan... İçimizin nehirlerine su olan akan. Zaman. Ellerimde ufalanan. Kalın ciltli kitaplarımızda yazan, gözlerimizden sızan ‘kan’. Defterler ve notalar dolusu sesi bizde yankılanan sonra susan...

Biriktirdiğim uzak masalların dinlediğim yanık türkülerin ve içimden geçen tüm seslerin hikayesi; alaka olan, sancılanan, doğan, yetişen, olgunlaşan, kırılan, yıpranan, sönen, solan, can verirken yeniden aslına dönen; çabalayan, ter ve kan döken, tutunan bahara duran yeniden hu diyen ama dünyada duran... Hayatı hediye edilen. Ben... Her kırık çiçeğin dalında akan usareden hayatın yeniden boy vereceğine inanınca kırılmış tüm dallarımı sundum bahara. Kendimi toprağa eş koşarken ellerimi ve gözlerimi imtihandan teslim alınca...

-Toprak dedim sen toprak ol toprakta kalan topraktan gelen özüne inen... Ufalanan her zerremi bıraktığım yerden baktım güne, güneşe. Su değdi çatlamış dudaklarıma, avuçlarıma. Bahara durmuş her zerremi aldım toprak olan her zerremi emdim... Döndüm başa geldim... Tutundum sabrın çınarına tutundum şimşek hızıyla akan ve yeniden göğe çıkan ışıklar saçan beni benden alan aşka ve sabra tutundum...