Yeniden dediysem...
30/5/2009
Gözlerimde harelenir gece, dibi okyanus dibi orman kuytusu dibi ürperiş gibi... Gözlerimde yansır bir prizmanın renkleri. Allı turnanın kanını, beyaz gülün buğusunu düşünmek yüreğime ve gözlerime hareler bırakandır.
Günbatımına rast gelen düşlerimi günbatımı kırdığım bir aynadan izliyorum şimdi. Asi nehir yataklarına sırdaş yüreğim suspus bekleyen gece nöbetlerinde bu kırık aynanın üzerinde yürüyor. Bunları bilinç adına yaptığımı söylemeyeceğim.
Sınırların kenarlarında dolaşırken mayın kokusuna tanıdık bir gülümseme bırakıp yürüyüşüm ilk değil. Düşlerimin sonsuzundan gerçeğin dört adımlık zindanına uyanışım beni ölümcül bir bekleyiş kadar yoruyor. Yıllarca biriktirilmeye uğraşılsa da sözler, kalemi kırıksa şairin nafile yitip gidecek.
Dimağımı bahara sunmalıyım o zaman. Lakin... Yeniden dedimse eğer sonbahar yapraklarını çizmeyin tuvalime!!! Yeniden diyorsam bu kırık aynayı asmayın duvarıma.
Gözümün yaşını sunduğum O'dur. Gözyaşında ayrışır renkler. Ebem kuşağı olur yağmurdan sonra. Seviniverir içimde bir umut gizli gizli gülümser şaşarım.
Tamam çok söyledim susuyorum. Tahayyulum, imgelerim susup gidiyoruz. Son söze, son mısraya, son kırılmış kaleme yemin edilir mi? Hayır... Her son bir başlangıçtır aslında.
0 yorum yazılmıştır